- یا هو -

راهرو خانه آنها چراغ داشت .

راهرو خانه آنها کلید هم داشت .

من هیچ نمی دانستم کدام کلید کدام چراغ است .

من به سختی کلید و چراغ را دانستم .

من به سختی راهرو خانه را دانستم .

او کلید و چراغ را فراموشم داد .

و او راهرو را داد به کسی که انگار هیچ راهرو ندیده بود .

راهرو خانه آنها چراغ داشت .

راهرو خانه آنها کلید هم داشت .

راهرو خانه آنها حالا له است .

و خانه ی آنها هم اصلا نیست .

حالا دیگر

چراغ و کلید دانستن

به درد هیچ کس نمی خورد .

دیگر دل من برای شب ها نمی سوزد .

دل من برای خیلی جانداران و گریه هم نمی سوزد .

و برای اینجا هم نمی سوزد .

دیگر سفت شده ام .

امروز یکی از بهترین دوستانم به حالت چپکی مایل به راست به من نارو زد .

اما در هر صورت او بهترین دوست من است .

به همین دلیل او را می بخشم .

( خوشم میاد همیشه هر بلایی که سرم میاد ، خودم قبلا سر یکی آوردم ! ولی من هیچوقت قصد بدی نداشتم ، یعنی اونم نداشته ... ؟ )

خیلی وقته که موهای شیده رو کنار نمی زنم و حس نمی کنم که واقعا داره به من نگاه می کنه . خیلی وقته که اون دکمه ها دیگه هیچ حس خاصی رو منتقل نمی کنن ، شاید جز کنجکاوی .

خیلی وقته که پوپک از صمیم قلب منو در آغوش نمی کشه تا یه گودال عمیق درونم رو پر کنه ، شاید چون دیگه گودالی وجود نداره .

خیلی وقته که حنیف ، تک و تنها توی کمد خاک می خوره و دل من یه ذره هم به حالش نمی سوزه . انگار همه خاطره ها یه شبه بر باد فنا رفتن .

خیلی وقته که اهورا توی جعبه مونده و من حتی یه نگاه هم بهش نمی کنم . هر چند ، اعتراف میکنم ، که هنوزم یه خورده واسه م مهمه .

خیلی وقته که اسم ناژ رو صدا نکردم . این کلمه هم بطور کلی داره مفهوم خودشو از دست میده . تا جایی که دیگه چیزی جز پ.خ نیست .

و خیلی وقته که برای ن. نامه ننوشتم ...

خیلی وقته که دارم با دنیای خیالاتم خداحافظی می کنم . شاید چون خیلی وقته که دارم بزرگ میشم .

فک میکنم پلینوس تنها کسی باشه که هنوز صدای اوازش مسحور و آرومم میکنه ... !!

یکسال از 27 ام فروردین میگذره ... از اون موقع تا حالا خیلی چیزا عوض شدن ... عجیبه ... (؟)

یادش بخیر پارسال ، این چن روز ، من آدم خوشحالی بودم .

چه جالب ، من امسال ، این چن روز ، هنوزم آدم خوشحالی هستم .

راستی تو آدم خوب ( و مومن ؟ ) تا حالا شده به تصور کنی که اگه خدا نبود ... ؟

من اونروزا که آدم خوشحالی نبودم ، نه تنها تصور کردم ، بلکه با این تصور زندگی کردم . فک کنم واسه همین بود که خوشحال نبودم .

در هر حال این تصور خیلی ناخوشاینده ، شاید چون من هیچوقت یک کمونیست خوب نخواهم بود ! ...  

کسی بود به نام لوئیس بونوئل که من پارسال بسیار کتابشو دوس داشتم و کلی هوادارش بودم . اون یه سوررئالیست بود . من فک می کردم از سوررئالیستا خوشم میاد . یه روز یکی تو همین وب به من گفت سوررئالیست . و من فکر کردم که چه جالب !

چن روزر پیش ، یه تیکه هایی از یکی از معروفترین فیلمای این آقای بونوئل رو دیدم . فیلم سگ آندولاسی . و در یک آن تمام افکارم نسبت به این آدم سیاه شد . شاید اون می خواست یه مفهوم رو نشون بده . اما من به مفهوم توجه نکردم . فقط آنچه که می دیدم ، دیدم ( و حتی ندیدم ) .

و من حالا میدونم که از هیچگونه مکتبی خوشم نمیاد .

راستی علاقه من به مکاتب همیشه در حد علاقه و کنجکاوی بوده ، نه بیشتر .

یکی از متنای بونوئل رو هم که خیلی دوست دارم میذارم تو ادامه مطلب .

پ.ن : اینجا داره یه جوری میشه ... یه جور ناجور ... " تو هیچ از دست این جورها کلافه نشده ای ؟" ... چرا ... شدم ... اما دست من نیست ... نیست ... یه دقه وایسا ببینم ... نیست ؟

پ.ن : این پست اونقدر طولانیه که فک نمی کنم کسی زحمت خوندنشو به خودش بده ! ... 

- یا هو -

او مثل همه دیگر

فقط بلد است داد و بیداد راه بیندازد

درست زمانی که باید ساکت باشد

و گوش کند .

او آن قدر دلش نازک است

که هرگز نمی تواند در آب نگاه کند

و ببیند که چه تکانی می خورد

او از هرچه به او یکدستی بزند بیزار است .

او هرگز نمی تواند برود بالا پشت بام

زیرا او آنقدر ترسوست

که از بالا پشت بام

وسط جاده ولو شدن را می داند

او اصلا بلد نیست ریسک کند

و برود آن بالا

و ببیند که شاید نیفتد .

او مثل همه دیگر

نمی تواند این ها را بشنود

زیرا او همیشه داد و بیداد راه می اندازد

درست زمانیکه باید ساکت باشد

و گوش کند .

به خودم قول میدم ، ایندفه که بیاد ، بی رودربایستی بهش میگم که حوصله شو ندارم . همیشه میاد هی حرف میزنه و حرف میزنه و منم هی گوش میدم و گوش میدم و هی به خودم میگم که چقدر چرت و پرت میگه این . ولی به محض اینکه میره بیرون میفهمم که منم همونجوری شدم که اون بوده . چه معنی میده که افکار و اعمال من بشن بازیچه ی دست کسی که قبولش ندارم ؟ میاد و منو شبیه به خودش می کنه . مگه اون کیه ؟ چرا دست من نیست ؟ اصلا ...

کسی در میزنه : اجازه هس ؟!

- بیا تو

- سلام

میاد تو و ژاکتش رو میذاره رو دسته صندلی . خیلی آروم و خیلی محزون .

- سلام

میشینه کنار من روی زمین . اونم مث من رو زمین نشستن رو ترجیح میده ( یا شایدم من مث اون ؟ ... )

یه آه بلند و لرزان می کشه . نگاهم رو ازش برمیگردونم و به جلو خیره میشم . میدونم که لازم نیس چیزی بپرسم ، چون خودش میگه . اگه نمی خواست بگه نمیومد . نفسشو میده تو و میگه : هرچی دلش خواست گفت . هیچی بهش نگفتم . اجازه دادم هرقدر که دلش میخواد ... ( سرشو تکون میده ) گفت هیچ وقت نشده بیای از ته قلب ، بار رغبت ، برای رفع مشکلات م. یه کاری بکنی . هیچ وقت نشد از خودت یه چیزی نشون بدی . فقط بلدی برای خودت باشی . به هیچ کس فکر نمی کنی . تو ... میخواستم بهش بگم تو از من انتظار داری از روی میل برای رفع مشکلات بقیه اقدام کنم ، در حالیکه خودت حتی مشکلات منو نمیدونی . هیچ وقت نشده وقتی تو همم بیای بپرسی چت شده . هیچ وقت نشده سعی کنی بفهمی من چه مشکلی دارم . اونوقت ازم انتظار داری ... بهم گفت بیا برای اولین بار تو زندگیت کسی رو دوست داشته باش . بهش ابراز کن ، بهش کمک کن . منظورش م. بود . می خواستم بگم آخه تا حالا از دوست داشتن کی خیری بهم رسیده ؟ از دوس داشتن تو ؟ از دوس داشتن م. ؟ از دوس داشتن ب. ؟

صداش می لرزه . برمیگردم و بلورهای لرزان رو توی چشماش میبینم . پلک میزنه . قطره قل می خوره میاد پایین ، بی صدا .

- می خواستم بهش بگم یاد نگرفتم . دوست داشتن رو یاد نگرفتم چون هیچ کس بهم یاد نداده . یاد نگرفتم به مشکلات کسی اهمیت بدم چون هیچ وقت کسی به مشکلاتم اهمیت نداده . یاد نگرفتم در کنار بقیه زندگی کنم چون همیشه همیشه فقط خودم بودم چون ( اشکاشو با عصبانیت پاک میکنه ) از اول بهم یاد دادن همه کارامو خودم بکنم . همه چیزو خودم یاد بگیرم . از 6 -  5 سالگی تو خونه تنهام میذاشتن . دوستام همه از خودم بزرگتر بودن و منو می ترسوندن ، از قاتلا ، از جانیا . بهم دروغ می گفتن . آدرس یه آدم وحشتناک رو بهم میدادن و بعد می گفتن دنبال تو میگشته . و من به خانواده م نمی گفتم چون ... چون هیچ وقت عادت نداشتم باهاشون حرف بزنم چون ... چون هیچ وقت نخواستن بشنون. بعدها که خودم بزرگ شدم و فکر کردم فهمیدم اینا یه مش اراجیف بوده ... بازم خودم فهمیدم . ( یه لبخند کمرنگ میزنه ) وقتی تو تاریکی شب می رفتم تو اتاقم ، از شنل پوش چشم قرمزی می ترسیدم که بیاد خون منو بمکه ، طبق حرفای دوستام . اما باید این ترس رو در خودم خفه می کردم ، تنهایی . آره ، من اینجوری بزرگ شدم . همیشه خودم بودم و همیشه خودم مشکلاتمو حل کردم . هیچ کس به من ابراز محبت نکرده و هیچ کس بهم نگفته که براش مهمم . حالا ( پوزخند میزنه ) حالا از من انتظار دارن واسه مشکلات بقیه سر و گردن بشکنم ( با تمسخر ) مسخره س . برمیگرده و تو چشمام نگاه میکنه : میدونی ...

صدای آهنگ گاد فادر از تو جیب ژاکت روی صندلی بلند میشه .

: الو ؟ ( چماشو تو حدقه می چرخونه ) بله . الان راه می افتم .

و گوشی رو قطع می کنه : میبینی ؟ ( میخنده ، تلخ ) همیشه همینطوریه . ( ژاکتشو می پوشه ) شاید فردا پس فردا ببینمت ؟ ( برمیگرده ) در هر حال ...

دستگیره رو می چرخونه و درو پشت سرش می بن...

هی ! صبر کن ! یادم رفت بهت بگم که حوصله تو ندارم !

پ.ن :

هر بار که برای دیدنم می آمد ، یک کتاب برایم می آورد . من چون می ترسیدم شبیه او و افکارش شوم ، هیچگاه کتاب ها را نمی خواندم . روزی ، حادثه ای رخ داد ، و من تصمیم گرفتم تا ممکن است شبیه به او بشوم .

اولین بار که به دیدنش رفتم ، یک دفترچه یادداشت کوچک برایش خریدم ، که در صفحه اول آن نوشته بودم :

" وقتی می آیی

برای من کتاب نیاور

وقتی بیاور ،

برای همه کتاب های ناخوانده ... "  

و او پس از آن ، دیگر هرگز به دیدن من نیامد

( یعنی اینقدر سخت بود ؟ ... چه مسخره )