قدم به حیاط میگذارم . هوا نمدار ٬ اما بدون بوی خاک . آسمان اخم می کند ( شاید هم دهن کجی ) آیا او هنوز هم مرا دوست می دارد ... ؟

.

.

.

و من همچنان در حیاط ایستاده ام ٬ در حالیکه تف های آسمان از سر و رویم به زمین می چکد .

باران می بارد

پ.ن : گاهی اوقات از کائنات ( زمین و زمان ) ممنون می شوم که مرا از انجام تصمیم های عجولانه ام باز می دارند ... !

پ.ن۲ : باز هستی عاقبت پشتم شکست /  خرد گشتم زیر بار خویشتن ؟؟؟؟؟